W zeszłym tygodniu, oprócz udanej obrony projektów, odbyły się spotkania z siostrzeńcem Witolda Pileckiego. Samo wspominanie postaci jest bardzo budujące i inspirujące. Dodatkowo, służyło jako przygotowanie do udziału w odtworzeniu słynnej ucieczki przez tradycyjną już grę terenową, która się odbędzie pod koniec tego tygodnia.

Słusznie pamiętamy o Rotmistrzu i o jego wyczynach. Udział w ucieczce przemawia do wyobraźni, angażuje. Nic dziwnego, że uczestnicy są podekscytowani. Mamy świadomość, że okoliczności, w jakich odbyła się historyczna ucieczka, były zupełnie inne, wręcz dramatyczne. Dzięki świadomości tych różnic, można znieść mężnie małe niewygody, które na pewno spotkają dzisiejszych bohaterów.

Pierwotna ucieczka, jak zazwyczaj heroiczne wyczyny, wymagała starannego przygotowania. Podobnie jak zadania, które wykonywał w obozie koncentracyjnym, plan ucieczki musiał być precyzyjnie ułożony i skoordynowany. Trzeba było czekać na pomyślny zbieg zdarzeń, więc trzeba było też być cierpliwym. Myśląc o tym, od razu przychodzą do głowy cechy, które musiał mieć nasz bohater: oczywiście męstwo, odwagę i roztropność, ale też zaradność, fantazję. Musiał też umieć nie zatrzymać się przed tym, co wydaje się niemożliwe.

Wszyscy znamy osoby, które na widok jakiegoś zła, krytykują, narzekają, nastawiają się negatywnie. Może jest w tym trochę racji, natomiast po chwili zastanawiania się uznajemy, że zamiast narzekać lepiej jest spróbować zrobić coś pozytywnego. Do tej postawy między innymi odnosi się znana łacińska sentencja „res non verba”, dająca znaczenie faktom, a nie słowom. Właśnie Rotmistrz Pilecki był człowiekiem, który nie poprzestawał na narzekaniu, ale zrobił rzeczy, które wydawały się niemożliwe.

I tu można odkryć jeszcze jedną cechę jego, której dziś często brakuje: zaangażowanie. Decyzje, które mogą „wiązać” nas przez dłuższy czas, budzą u wielu lęk. Ale widzimy, że ludzie, którym dużo zawdzięczamy, podjęli ze spokojem ważne decyzje i byli konsekwentni w ich realizacji. Zdawali sobie sprawę, że problemy, które zauważyli, można chociaż trochę naprawić, i że oni mogą coś z tym zrobić. I nie zatrzymali się wobec przewidywanych czy napotykanych trudności.

Ks. Horacy